Moeite met veranderingen? Ga het aan!

 In Werk

Psychiater Merce Abad is een oude rot in het vak. Ze is de pensioenleeftijd al ruim gepasseerd, maar denkt nog niet aan stoppen: ze vindt haar werk veel te leuk! Ze is in haar werkende leven al vaak met haar eigen weerstand en angsten geconfronteerd. In dit blog vertelt ze hoe ze met deze situaties is omgegaan. 

Ik werk al een aantal jaren na mijn pensioenleeftijd: ik ben 71 jaar. Toen een vriend van mij hoorde dat ik doorging met werken waarschuwde hij me: “je bent niet goed snik, in de komende jaren wordt de werkwijze in de GGZ vast weer veranderd. Dan moet je je wéér aanpassen aan de nieuwe eisen van de regering, verzekeraars en je werkgever. Heb je zin om te te blijven aanpassen?” Ik dacht: ‘Nee, maar ik hou van mijn vak, ik heb het er voor over!”

Komst van computers

In 1981, ik was 32 jaar, begon ik in de Van der Hoevenkliniek te werken en bleef daar 10 jaar.  In de jaren tachtig kregen alle medewerkers een computer en het was de bedoeling om het papieren dossier langzaam af te gaan schaffen. Ik dacht: ‘waarom moeten we met een computer werken?’ Ik had daar helemaal geen zin in: ik ben niet technisch ingesteld en wilde daar niets mee te maken hebben. Mijn collega’s psychologen en psychiaters hadden er niet zo veel moeite mee als ik. Maar het besluit was door het management genomen en ik moest me erbij neerleggen. En omdat ik het erg fijn vond om daar te werken heb ik natuurlijk uiteindelijk leren omgaan met dat ding.

Beeldbellen

Deze herinneringen kwamen onlangs bij me op. Door de coronacrisis moest ik mijn werkwijze bij Vitaalpunt ineens weer ingrijpend veranderen. In maart werd ons verteld dat het face-to-face contact met patiënten per direct moest stoppen, en telefonisch of via beeldbellen (Zoom) kon voortgezet worden. ‘Beeldbellen?’ dacht ik, ‘dat gaat me niet lukken, geen idee hoe het moet. En bovendien wil ik alleen face-to-face contact met patiënten!’

Mijn vak als psychiater spreekt me juist zo aan door het contact met patiënten, live, niet door telefonische gesprekken. Maar vanzelfsprekend wilde ik mijn gezondheid niet op het spel zetten, dus ook hier moest ik iets doen met tegenzin. Ik werd gedwongen door de omstandigheden en de ontwikkeling van de digitale wereld. ‘Oké’, dacht ik, ‘dan zal ik dat maar doen…’.

Waar weerstand zit heb je iets te leren.

Gaandeweg is die fase van verzet voorbij gegaan en heb ik een tijdlang alleen telefonisch of via beeldbellen contact met mijn patiënten gehad. Gelukkig zijn de grootste beperkingen van de coronacrisis ondertussen weer achter de rug en gaan die contacten op dit moment voor een groot deel weer face-to-face!

Laat weerstand tegen verandering los

Het zijn maar twee voorbeelden uit mijn leven, en natuurlijk heb ik vaker momenten meegemaakt waarop ik weerstand had tegen verandering. Daar zit ‘m ook de crux: ondanks de weerstand, ga het aan! Meestal valt alles uiteindelijk mee, of het nu je weerstand tegen nieuwe technologie is, of angst voor veranderingen, of wat dan ook. Vaak zit je jezelf vooral in de weg.

Mijn motto: ga aan waar je tegenop ziet. Accepteer en uit je ongenoegens, maar doe het. Waar weerstand zit heb je iets te leren. En dat kan je later veel genoegdoening geven.

Het mooie is namelijk dat je naderhand ook trots kan zijn op wat je hebt bereikt door gewoon door te zetten.

 

 

Recente Blog berichten

Schrijf een reactie

jonge vermoeide vrouw